انجام عملیات استخراج در معادن روباز مستلزم شناخت خواص هیدرولیکی توده سنگ به ویژه هدایت هیدرولیکی است. هدایت هیدرولیکی، میزان توانایی توده سنگ برای انتقال سیالات است که در بررسی مشکلات نشت، زهکشی و پایداری دیواره های کاواک معادن روباز اهمیت زیادی دارد. از این رو، محققان در جستجوی روش مناسبی برای تعیین هدایت هیدرولیکی توده سنگ تشکیل دهنده مناطق معدنی اند. در این مطالعه، برای تعیین رابطه تجربی هدایت هیدرولیکی بر اساس پارامترهای حاصل از گمانه های اکتشافی و ژئوتکنیکی شامل شاخص کیفی توده سنگ (RQD)، فاصله داری درزه ها و مقاومت فشاری، ابتدا تصویر مغزه های گمانه های ژئوتکنیکی حفر شده در آنومالی A کانسار غربی معدن سنگ آهن سنگان بررسی و با نمودارنگاری مجدد مقدار RQD برای هر نوبت حفاری محاسبه شد و با بررسی تصاویر مغزه های حفاری، هدایت هیدرولیکی هر ران حفاری در طول گمانه با متغیرهای کیفی ارزیابی شد. سپس با استفاده از روابط تجربی با شرایط زمین شناسی مشابه و ضرایب هدایت هیدرولیکی ارایه شده بر اساس جنس سنگ متغیرهای کیفی به کمی تبدیل شدند. در نهایت نمودار پراکندگی تغییرات هدایت هیدرولیکی نسبت به هر یک از فاکتورهای RQD، عمق، فاصله داری درزه ها و مقاومت فشاری سنگ رسم و منحنی رگرسیون بر هر یک از نمودارها برازش شده و مشخص شد با افزایش هر یک از فاکتورهای عمق، فاصله داری درزه ها و مقاومت فشاری سنگ، هدایت هیدرولیکی کاهش می یابد اما همبستگی بالایی بین تغییرات هدایت هیدرولیکی با هر یک از این فاکتورها وجود ندارد. نتایج نشان می دهد که رابطه هدایت هیدرولیکی بر اساس RQD ضریب تعیین بسیار بالایی دارد (R2=0.8247)، بنابراین این رابطه تجربی می تواند برای تخمین هدایت هیدرولیکی محدوده مورد مطالعه بسیار مفید واقع شود.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

ذرات گرد و غبار در اتمسفر از نواحی خشک و نیمه خشک دنیا منشا گرفته و اصلی ترین منبع ریزگرد های معدنی است. استفاده از سنجش از دور ماهواره ای ریزگردها، این توانایی را در این تکنیک به وجود آورده است تا اطلاعات ارزشمندی برای کمک به طراحی شبکه اندازه گیری و برآورد میزان ریزگردها در محیط های دریایی فراهم کند. رسوب ریزگردها در مناطق اقیانوسی، مواد مغذی کلیدی از قبیل آهن را برای فیتوپلانکتون های اقیانوسی فراهم می کند. در تحقیق حاضر عمق اپتیکی ریزگردها در منطقه خلیج فارس از مارس 2008 تا دسامبر 2013 بررسی شده است. برای این کار از داده های سنجنده MODIS ماهواره های آکوا و ترا و همچنین داده های ذرات معلق (PM10) ایستگاه های محیط زیست و عمق اپتیکی ایستگاه های AERONET، به منظور ارزیابی عمق نوری ریزگردها استفاده شده است. نتایج نشان داد که داده های عمق اپتیکی (AOD) از سنجنده MODIS دارای دقت قابل قبولی هستند و همبستگی بسیار زیادی بین مقادیر اندازه گیری شده با MODIS و شبکه AERONET، وجود دارد (ضریب همبستگی: 0.9). مقایسه ای بین مقادیر عمق اپتیکی (AOD) حاصل از اندازه گیری توسط سنجنده MODIS ماهواره های آکوا و ترا و میزان ذرات معلق (PM10) برآورد شده از ایستگاه های محیط زیست در منطقه خلیج فارس نیز صورت گرفت. این بررسی ها نشان داد که بین این دو مقدار، همبستگی معنی دار برای دو ماهواره آکوا و ترا در منطقه مطالعاتی وجود دارد و ضریب همبستگی در فصل تابستان بیشتر از زمستان است. نتایج این بررسی نشان داد که داده های عمق اپتیکی حاصل از تصاویر ماهواره MODIS می توانند اطلاعات دقیقی از میزان ریزگردهای منطقه خلیج فارس فراهم نمایند.

جهت مطالعه مناطق کم عمق ساحلی، تصاویر رایگان لندست-8 با توان تفکیک رادیومتریکی نسبتا بالا و وجود دو باند در محدوده آبی و نزدیک به آبی مناسب می باشد. در این پژوهش علاوه بر تصاویر ماهواره-ای لندست از داده های هیدروگرافی نیز استفاده شده است. هدف از این پژوهش، عمق سنجی نواحی ساحلی محدوده جنوب شرقی دریای خزر با اعمال الگوریتم PCA بر باندهای پیش پردازش شده مریی باشد. از جمله پیش پردازش های لازم در مطالعات سنجش از دوری تصحیح اتمسفری است که در این پژوهش تصحیح اتمسفری FLAASH و Dark Object Subtract (DOS) بطور جداگانه بر باندهای مریی اعمال گردید و نتایج عمق بدست آمده از طریق اعمال تبدیل PCA بر روی این دو نوع تصحیح اتمسفری بررسی گردید. الگوریتم PCA در چهار حالت مختلف مورد بررسی قرار گرفت. شاخص های آماری R^2، RMSEو NRMSE با استفاده مقادیر حاصل شده از الگوریتم و داده های هیدروگرافی در هر دو نوع تصحیح اتمسفری محاسبه شد. نتایج نشان می دهد دقت عمق بدست آمده از روش PCA در هر دو نوع تصحیح اتمسفری، در صورتی که هر چهار یا هر سه مولفه PCA به عنوان ورودی الگوریتم معرفی شود نسبت به حالتی که تنها از مولفه های اول یا اول و دوم استفاده شود دقت عمق برآورد شده بیشتر خواهد بود. . همچنین با بکارگیری هر چهار مولفه، دقت تصحیح اتمسفری DOS در عمق یابی با مقدار R^2=0. 91، RMSE=0. 3 و NRMSE=0. 05 در مقایسه با تصحیح اتمسفری FLAASH، R^2=0. 87، RMSE=0. 38 و NRMSE=0. 06 نتیجه بهتری را نشان می دهد.

تشخیص بخش های بدن انسان یکی از مهم ترین موضوعات پژوهش در دهه ی اخیر بوده است. این موضوع در حوزه هایی مانند تشخیص فعالیت، تشخیص حالت و سایر سامانه های مرتبط با فعالیت های حرکتی انسان، کاربرد گسترده ای دارد. هدف از سیستم تشخیص بخش های بدن انسان تعلق دادن هر پیکسل انسان به بخش های بدن می باشد. در تحقیقات اخیر نشان داده شده است، استفاده از نقشه ی عمق می تواند نتایج حاصل تشخیص بخش های بدن را بهبود بخشد. در این پژوهش ویژگی های جدیدی براساس تفاوت پیکسلی عمق ارائه شده است. ویژگی اول بر اساس تفاضل پیکسلی عمق بین پیکسل ورودی و همسایه های آن که بر اساس توزیع وزن دار حلقوی انتخاب شدند، تعیین شدند. ویژگی دوم تفاوت ضرایب چندجمله ای برازش شده از پیکسل ورودی در مقیاس های مختلف می باشد که موجب ایجاد ویژگی ای مستقل از مقیاس می شود. برای دسته بندی پیکسل ها از جنگل تصمیم تصادفی استفاده شده است. مقایسه نتایج روش پیشنهادی با روش های موجود نشان می دهد روش پیشنهادی توانسته است با دقت بیشتری اجزای مختلف بدن را تشخیص و تقسیم بندی کند.

هواویزها در جو، نقش بسیار مهمی را در سیستم های اقلیمی بازی می کنند. این ذرات جو را مستقیماً با تغییر ترازمندی تابشی به وسیلة پخش و جذب طول موج های مختلف و به طور غیرمستقیم با تغییر ویژگی های نوری و ماندگاری ابرها، تحت تأثیر قرار می دهند، ویژگی های نوری هواویزها از قبیل ضخامت نوری آن ها (AOD)، در فهم تأثیرات هواویزهای اتمسفری در تغییر اقلیم و چرخة بیوژئوشیمیایی بسیار مهم و حیاتی هستند. ازاین رو، در این پژوهش توانایی مدل انتقال تابشی و تصاویر مودیس در برآورد عمق نوری هواویزها بر روی خلیج فارس مورد ارزیابی قرار گرفت. برای پردازش تصاویر از نرم افزار MATLAB و داده های ماهواره ای با توان تفکیک 500 متر در شبکه های 5*5 سنجنده ی مودیس استفاده شد و ارزیابی داده های عمق نوری هواویزها با استفاده از ایستگاه های آئرونت با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، شاخص RMSE و RMSD انجام گرفت. نتایج اولیه حاصل از اجرای الگوریتم نشان دهنده ی توانایی مدل در شبیه سازی عمق نوری هواویزها بود. نتایج نشان داد که الگوریتم موجود به درستی عمل می کند و با توجه به داده های انعکاس طیفی برای شعاع مؤثرهای مختلف در جداول LUT، مقادیر را برای عمق نوری هواویزها شبیه سازی می کند. نتایج ارزیابی ها نشان داد مقادیر عمق نوری به دست آمده از تصاویر همبستگی معنی داری با عمق نوری اندازه گیری شده در ایستگاه های آئرونت دارد. به گونه ای که مقدار همبستگی برای روزهای 8 تیر 1392، 23 تیر 1393 و 14 مهر 1394 برای باند 243/1 به ترتیب 96/0، 94/0 و 98/0 و برای باند 643/1 به ترتیب 99/0، 98/0 و 98/0 به دست آمد که روند خوبی را بین داده های اندازه گیری نشان می دهد. شاخص های RMSE و RMSD در این روزها به ترتیب کمتر از 15/0 و کمتر از 06/0 محاسبه شد؛ بنابراین می توان گفت دقت شبیه سازی ها در این باندها مناسب است.